Η Ζωή του Χριστιανού

  Η ομολογία αποτελεί την απάντηση στον σύγχρονο κόσμο. 14 λόγοι που φανερώνουν τον ύπουλο αυτόν διωγμό Α.   Ὅλοι πλέον ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ Ἐκκλησία μας πορεύεται σὲ μία θάλασσα πρωτοφανοῦς ἀσεβείας, συντονισμένης ὕβρεως, ἰσχυρῶν ἀμφισβητήσεων, ἀθεϊστικῆς μανίας συστηματικῆς προσπάθειας ἀπόρριψης κάθε ἔννοιας μυστηρίου καὶ ἱερότητος, ὕπουλου διωγμοῦ κατὰ τῆς χριστιανικῆς πίστεως ἀποκαλυπτικοῦ διαμετρήματος, μάλιστα ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ χριστιανικὰ συστήματα.  Ἐκτιμᾶται ὅτι σὲ λίγα χρόνια, σὲ κάποιες μεγάλες Εὐρωπαϊκὲς πόλεις, οἱ μουσουλμάνοι θὰ εἶναι περισσότεροι ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. Τὸ πραγματικὸ ὅμως πρόβλημα δὲν εἶναι ὅτι οἱ χριστιανοὶ θὰ εἶναι λιγότεροι, ἀλλὰ ὅτι ἤδη εἶναι λιγότερο χριστιανοὶ καὶ ἀκόμη περισσότερο ὅτι οἱ μεγαλύτεροι ἐχθροὶ τοῦ χριστιανισμοῦ εἶναι οἱ ἴδιοι οἱ χριστιανοί. Β.   Ἐναντίον τῆς πίστεως ἔχει ἐπιστρατευθεῖ ἡ ἐπιστήμη, ἡ τεχνολογικὴ παντοδυναμία, τὰ μέσα πληροφόρησης, οἱ μηχανισμοὶ ψηφιακοῦ ἐλέγχου τῶν λεπτομερειῶν ...

        Το γεγονός αφηγήθηκε μια ευσεβής προσκυνήτρια της Παναγίας από την Αθήνα, τον Μάϊο του 2011. Είπε:  «Μία γνωστή οικογένεια από την Σύμη, θέλησε να βαφτίσει το παιδάκι της στο προσκύνημα του Ταξιάρχη, όπου το είχε τάξει. Πράγματι, έγινε το Μυστήριο με μεγάλη ευλάβεια και όπως συνηθίζεται εκεί, κουμπάρος, νονός του παιδιού και προστάτης θεωρείται και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Γι’ αυτό κατά την διάρκεια του Μυστηρίου και ειδικότερα κατά την περιφορά, όπου ψάλλεται το «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε», κρατούν στολισμένη με κορδέλες και περιφέρουν και την εικόνα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ. Έτσι, το παιδάκι έχει έναν επίγειο νονό και προστάτη, κι έναν Ουράνιο. Ο πατέρας του παιδιού από απλοϊκή πίστη συνήθιζε πολλές φορές να αναφέρεται στον Αρχάγγελο Μιχαήλ και να τον προσφωνεί «ο κουμπάρος μου». Κάποτε όμως υπέστη ένα βαρύτατο ατύχημα και χαροπάλευε στο νοσοκομείο, μέχρι που οι γιατροί είπαν ότι τελείωσε πλέον και αποφάσισαν να τραβήξουν ...

  Μία κυρία 75 ετών πήγε για πρώτη φορά να εξομολογηθεί. Και ανάμεσα στα άλλα είπε στον πάτερ:   – Πάτερ είμαι παντρεμένη, με παιδιά αποκαταστημένα. Η ζωή μου κυλάει ρολόϊ, χωρίς αρρώστιες, χωρίς κανένα ουσιαστικό πρόβλημα…   Ο παππάς παραξενεύτηκε και της είπε:   – Πίσω από αυτήν την μπουνάτσα, κάτι κρύβεται… Εβδ ομήντα χρόνια να μην σε πείραξε ο διάβολος, δεν είναι φυσικό πράγμα, κάτι πρέπει να έχεις κάνει. Πού αποδίδεις αυτήν την μπουνάτσα; την ρώτησε ο παππάς.   Η γυναίκα τα ‘χασε. Σκέφτηκε λιγάκι και μετά θυμήθηκε, ότι είχε ένα φυλαχτό, που της είχε δώσει η μάνας της.   – Αυτό με βοήθησε Πάτερ, απάντησε η γυναίκα.   – Θα το κάψεις το φυλαχτό αυτό και μετά θα ξαναέρθεις, της είπε ο παππάς. Αν δεν το κάψεις, μην έρθεις και μέχρι να πεθάνεις, δεν θα έχεις δικαίωμα να Κοινωνήσεις!   Η γυναίκα βγήκε από το εξομολογητήριο, πολύ προβληματισμένη. Πώς θα έκαιγε ένα κειμήλιο, ένα φυλαχτό της μάνας της; Προβληματίστηκε πολύ, αλλά τελικά αποφάσι...

  ρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος: «Πολλοί ζουν τελωνικά και καυχώνται φαρισαϊκά». του π. Ηλία Μάκου. Κατά την έναρξη του Τριωδίου, την Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου, ο Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος ιερούργησε στον καθεδρικό ν αό Τιράνων «Ανάσταση». Προς το τέλος της Θείας Λειτουργίας και ερμηνεύοντας το αποστολικό ανάγνωσμα της ημέρας, τόνισε μεταξύ άλλων: «Θα ήθελα να υπενθυμίσω μια φράση του Αποστόλου, που είναι πολύ σημαντική για όλους μας: Πάντες οι θέλοντες ευσεβώς ζειν εν Χριστώ Ιησού διωχθήσονται Αυτό δεν ίσχυε μόνο τις πρώτες φάσεις της ιστορίας του Χριστιανισμού, συνεχίζει να έχει ισχύ σε όλες τις εποχές. Πονηροί άνθρωποι και γόητες υπάρχουν πάντοτε, οι οποίοι θα παίρνουν διάφορες πρωτοβουλίες για να υβρίζουν τους πιστούς, να τους συκοφαντούν, να τους κατηγορούν με διάφορους τρόπους. Πλανώντες και πλανώμενοι, όπως λέει ο Απόστολος». Και πρόσθεσε: Και θα έλεγα εγώ ακόμη μια πρωτοτυπία, που έχουμε στην εποχή μας, πολλοί να ζουν τελωνικώς και ...

        Να καταλάβουμε ποιος είναι ο σκοπός μας καί ο προορισμός μας. Διάβαζα προχθές στον αββά Ισαάκ ότι ένας μοναχός σώζει επτά γενεές καί λάμπει επτά φορές σάν τον ήλιο. Σκεφθήτε τί μεγάλη αξία! Τί μάς έχει δώσει ο Θεός! Γι` αυτό θάχουμε καί πειρασμούς, θάχουμε καί λογισμούς. Όλα θά τά πολεμήσουμε γιά τήν αγάπη του Χριστού. Καί λογισμούς θά έχουμε καί σταυρούς καί βάσανα θά έχουμε. «Δόξα σοι, ο Θεος, μέριμνες κλπ., μόνο όταν υπάρχη ανάγκη μεγάλη. Όταν δεν ύπάρχη ανάγκη, δέν χρειάζεται να ξεφεύγουμε από την τάξι μας καί να μάς τραβάη η μέριμνα η μεγάλη καί να αφήνουμε τον Θεό. Υστερα λέμε πώς θαρθή το δάκρυ, πώς θαρθή η κατάνυξις, η επίγνωσις του εαυτού μας, γιά να καταλάβουμε ποιο είναι τό θέλημα τού Θεού, πώς πρέπει να εργαστούμε τον Θεόν. Πώς θά περάσουμε τά τελώνια την ημέρα της αναχωρήσεώς μας; Εγώ όταν τό βάζω αυτό τό πράγμα στο νου μου, τρέμω, φοβάμαι πάρα πολύ- λέω, πώς θά μέ περικυκλώσουν τήν ώρα πού θά ξεψυχάω; Όλα τά τελώνια θά μα...

        Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε..” ~ Ο Θεός είναι πάντα στο πλευρό μας, δίπλα μας, δεν έχουμε παρά να τον επικαλεστούμε για να μας βοηθήσει στον καθημερινό πνευματικό αγώνα και σε κάθε δυσκολία που βιώνουμε. Βρισκόμαστε σε έναν κόσμο όπου όλα δείχνουν να έχουν καταρρεύσει, οι άνθρωποι πολλές φορές αγωνιούν για το αύριο, δεν γνωρίζουν τι πρόκειται να συμβεί στο μέλλον τους. Ο συνεχόμενος και διαρκής αγώνας για επιβίωση έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να σκέφτονται απαισιόδοξα. Η ψυχική κούραση, η κατάθλιψη, η απόγνωση και η απογοήτευση που αισθάνονται οι περισσότεροι άνθρωποι σήμερα φανερώνει έντονα σημάδια έλλειψης πίστης και πνευματικής αποδυνάμωσης Όταν κάθε ελπίδα φαίνεται σχεδόν χαμένη για τα ανθρώπινα όρια υπάρχει πάντα το Σχέδιο του Θεού που θα μας οδηγήσει στο ξέφωτο που αναζητούμε, αρκεί εμείς από την πλευρά μας να προσπαθήσουμε να...

  Γ έροντα, δεν μου στείλατε «γλυκά» για τη γιορτή μου και οι αδελφές ζητούσαν «κεράσματα». –  Έ χεις δίκαιο· δεν σου έστειλα «γλυκά», και φυσικά δεν είχες να δώσεις στις αδελφές, αλλά τις ευχές σού τις έστειλα με άλλον τρόπο. Τώρα που σε λίγες μέρες θα γιορτάσουμε και εμείς τη Μητέρα μας, θα Την παρακαλέσω και πάλι να σε κεράσει Εκείνη με τη γλυκειά Της αγάπη και στοργή και να σου δώσει πολλά θεία δώρα. – Γέροντα, όταν έχω συνέχεια πτώσεις στον αγώνα μου, με πιάνει λύπη. –  Να ψέλνεις το «Πάντων προστατεύεις, ἀγαθὴ» και το «Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά». Αυτό να το κάνεις σαν κανόνα, και η Παναγία θα σε βοηθήσει. Η Παναγία δεν μας αφήνει· μας κουβαλάει στην πλάτη Της, αρκεί κι εμείς να το θέλουμε και να μην κλωτσάμε, όπως κάνουν τα άτακτα παιδιά. – Γέροντα, θα ήθελα η Παναγία να κρατήσει κι εμένα στην αγκαλιά Της, όπως κρατάει τον Χριστό. – Δεν σε κράτησε ποτέ εσένα; Δεν ένιωσες καμμιά φορά σαν μωρό στην αγκαλιά Της; Εγώ αισθάνομαι σαν πα...

  Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος Τίποτε μη σε ταράζει. Τίποτε μη σε τρομάζει. Όλα παρέρχονται. Ο Θεός δεν αλλάζει. Αυτά συνήθιζε να λέγει εις τους επισκέπτες της η Αγία Θηρεσία. Αυτά κάμε τα και συ αρχή σου. Να είσαι ψύχραιμος, αυτοσυγκρατημένος στις δυσκολίες και στις θλίψεις που σου έρχονται. Μην είσαι λιπόψυχος, μην αποθαρρύνεσαι. Ό,τι δυσάρεστο κι αν σου συμβεί, αντιμετώπισέ το ως από τον Θεό ερχόμενο για να σου ταπεινώσει το φρόνημα. Κι αν ακόμη πρόκειται να σου κατάσχουν όλη σου την περιουσία και το πρωί να βρεθείς έρημος και πάμπτωχος στους πέντε δρόμους, το βράδυ κοιμήσου χαρούμενος και ειρηνικός. Προσευχήσου έτσι στον Θεό: «Συ, Κύριε, είσαι παντοδύναμος. Τα πάντα δύνασαι, αδυνατεί δε παρά σοι ουδέν. Και εγώ όλη μου τη ζωή, την ψυχή μου και το σώμα μου και το τελευταίο κύτταρό μου τα εμπιστεύομαι σε σένα. Γνωρίζω ότι οι παλάμες σου, οι πατρικές σου παλάμες είναι πολύ μεγάλες. Σ’ αυτές εναποθέτω ό,τι εγώ δεν μπορώ να κατορθώσω. Τα εμπιστεύομαι...

          Ο Αθηναίος αγωνιστής του Εικοσιένα Γεώργιος Ψύλλας στα «Απομνημονεύματα του βίου του» (Αθήνα 1974, σελ. 286-287), καταγράφει ένα χαριτωμένο αξιομνημόνευτο περιστατικό: «Ένας Θεσσαλός προεστός, εντελώς αναλφάβητος, χρησιμοποιεί τον δάσκαλο του χωριού και ως γραμματικό του.    Επειδή, όμως, ο δάσκαλος δεν ήταν σε όλα υπάκουος, ο προεστός προτείνει στην γενική συνέλευση των κατοίκων την απόλυσή του. Γιατί, ρωτάει ο δάσκαλος εμβρόντητος. Γιατί δεν ξέρεις γράμματα, απαντά ο δημογέρων. Και ποιός το λέει αυτό; Εγώ! Απαντά ο προεστός. Γράψε την λέξη βόδι να δούμε αν ξέρεις. Ο δάσκαλος έγραψε σ’ ένα χαρτί, βόδι. Τότε ο προεστός ζωγραφίζει σ’ ένα άλλο χαρτί ένα βόδι, το δείχνει στους χωριανούς -το ίδιο αναλφάβητους- και ρωτάει: -Πέστε με, ποιο χαρτί γράφει βόδι; -Το δικό σου, απαντούν όλοι. Και έδιωξαν τον ταλαίπωρο τον δάσκαλο». Την ίδια πονηρή τακτική ακολουθεί, τρόπον τινά, και ο ημέτερος προεστός, το πολύπαθο υπουργείο ...

        Ήταν ένας δόκιμος μοναχός ό όποιος -όπως όλοι οι νέοι στη αρχή- είχε δυσκολίες. Αποφάσισε λοιπόν -κρυφά από τον ηγούμενο και τούς άλλους πατέρας- να φύγει από το μοναστήρι η πρόνοια όμως του Θεού πού δεν ήθελε να τον αφήσει να εμπλακεί ξανά με τον κόσμο και να χάσει την ψυχή του τον προλαμβάνει και τη νύκτα πριν την ημέρα πού θα σηκωνόταν αξημέρωτα να φύγει, του δείχνει ένα τρομερό όραμα:    Βρέθηκε, λέει, εις την κόλαση κι εκεί οδηγός του ήταν ένας άγγελος. Τον οδηγούσε ό άγγελος κι έβλεπε ό μοναχός τις διάφορες κολασμένες ψυχές κι έφριττε κι έτρεμε.     Κάποια στιγμή φθάνουν σ' ένα σημείο όπου καθόταν ο πατέρας του Καλογήρου. Είχε πεθάνει και είχε κολασθεί.    - Πατέρα μου, λέει ό μοναχός, εδώ ήλθες;    - Ναι, παιδάκι μου. Πρόσεξε, πρόσεξε πολύ στην ζωή σου να μην έλθεις κι εσύ σ' αυτόν τον τόπο τον απαράκλητο πού είμαι εγώ.    Στο χέρι του ό πατέρας κρατούσε ένα λαδοφάναρο, σαν κι αυτά πού έχ...

  Έλεγε ο γερο-Αιμιλιανός της Σιμωνόπετρας στους μοναχούς του: «Πατέρες, αφού δεν μπορούμε να είμαστε Άγιοι, προς το παρόν τουλάχιστον, ας γίνουμε ευγενείς άνθρωποι! Ας αρχίσουμε απ’αυτό, από τα απλά πράγματα. Και από τα απλά πράγματα θα προχωρήσουμε στα επόμενα». Από τα πολύ απλά. Από τα απλά πράγματα ο άνθρωπος του Θεού καλλιεργείται. Δεν θα έρθει ο Νέρωνας ούτε ο Διοκλητιανός να μας βάλει μπροστά μας την άρνηση του Θεού. Τι θα έρθει όμως; Η καθημερινότητά μας! Τα πράγματα που θα βρούμε το πρωί που πάμε στη δουλειά μας, στο σπίτι μας, στη συζυγία μας. Σε οτιδήποτε πάω να κάνω. Αυτά θα βρω μπροστά μου. Εκεί θα φανεί τι γίνεται μέσα μου! Άλλαξε αυτή η καρδία και έμαθε τον Πατέρα της; Τον εγνώρισε; Κατάλαβε ποιου Πατέρα είναι παιδί και λειτούργησε ανάλογα ή λειτούργησε διαφορετικά; Είναι τόσο απλό που μπορεί, πράγματι, από αυτό και μόνο ο άνθρωπος να φτάσει εις μέτρα θεία. π. Αθανάσιος Μητρ. Λεμεσού

        έροντας Αιμιλιανός Σιμωνοπετρίτης …Ας έλθωμε τώρα σε μια δεύτερη κατηγορία βιβλίων, τους Βίους των αγίων, των φίλων της Εκκλησίας μας, που σκύβουν στο στήθος του Χριστού και ζουν μέσα στους κόλπους του· αυτοί είναι η οικογένεια του Χριστού και πρέπει και εμείς να είμαστε εκεί. Τους ξεύρομε τους αγίους της Εκκλησίας μας; Είναι τα αδέλφια μας. Ανήκομε στην ίδια οικογένεια· έχομε τον ίδιο πατέρα, τον Θεόν, την ίδια μητέρα, την Εκκλησία. Τρώμε το ίδιο φαγητό, την θεία κοινωνία. Είμαστε ομογάλακτοι και ομοτράπεζοι. Βγήκαμε από την ίδια πνευματική γαστέρα. Ξεύρομε αυτά τα αδέλφια μας, τους αγίους της Εκκλησίας; Διαβάζεις την ζωή των αγίων και βλέπεις μπροστά σου ζωντανές μεταφράσεις του Ευαγγελίου και εμπνέεσαι1. Τους γνωρίζεις σιγά σιγά. Βλέπεις πώς γεννήθηκαν, ποια ήταν η κατά σάρκα μητέρα τους, πώς άρχισαν την ζωή τους, πώς έχυσαν τους ιδρώτες τους, τα αγιασμένα τους δάκρυα, πώς πότισαν την γη με το πολύτιμο, το ζεστό τους αίμα· το αίμ...

              Να μιλάς αυθόρμητα στον Χριστό, στην Παναγία, στους Αγγέλους, στους Αγίους, όπου κι αν βρίσκεσαι, και να τους λές ό,τι θέλεις. «Χριστέ μου, να λές, Παναγία μου, την διάθεσή μου την ξέρεις. Βοήθησέ με!».  Έτσι απλά και ταπεινά να τους μιλάς συνέχεια για ό,τι σε απασχολεί και ύστερα να λές την ευχή:«Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». Άγιος Παΐσιος Αγιορείτης

        Κάποιος ιερομόναχος αυτοαποκαλούμενος «Απελπισμένος», διηγείται (δήθεν για κάποιον άλλον, αλλά στην πραγματικότητα όμως για τον ίδιο τον εαυτό του), ότι την ώρα που προσευχόταν με την Ευχή ήρθε σε έκσταση και είδε τότε άπειρο πλήθος δαιμόνων  που ήταν σαν την άμμο της θάλασσας– να του επιτίθενται, γεμάτοι λύσσα. Οι διαθέσεις τους ήταν πραγματικά φονικές. Αγριεμένοι, ορμούσαν απ’ όλες τις πλευρές για να τον κατασπαράξουν.   Έντρομος αυτός, έτρεξε προς την Εκκλησία. –Πού να καταφύγω; αναρωτήθηκε με τον λογισμό του. Πού αλλού παρά στον φρικτό Γολγοθά, στην Αγία Τράπεζα, όπου καθημερινά με δάκρυα και με συντριβή ιερουργώ τα πανάχραντα Μυστήρια. Θα πέσω εκεί στα πόδια του Χριστού και της γλυκύτατης Παναχράντου Μητρός Του, της Υπεραγίας Θεοτόκου.   Έχοντας αυτά στον νου και στον λογισμό του, τρέχοντας έφθασε έντρομος μέσα στον Ναό. Μπαίνοντας μέσα, είδε τον Κύριο και την Θεοτόκο στις εικόνες του τέμπλου σαν ζωντανούς, κατάστεπτους με βασιλική δόξ...