Η Ζωή του Χριστιανού

  Πατροκοσμάς: Θα 'ρθει καιρός που ο διάβολος θα μπει μέσα σ’ ένα κουτί και θα φωνάζει. Και τα κέρατά του θα ‘ναι στα κεραμίδια. Η τηλεόραση αποτελεί ένα ισχυρό εργαλείο μετάδοσης μηνυμάτων και ιδεών και αποτελεί ιδανικό μέσο για τη διάδοση της πολιτικής προπαγάνδας. Αρκετοί άνθρωποι θεωρούν ότι είναι αρκετά έξυπνοι και ότι μπορούν να παρακολουθήσουν αυτό το «μαζικό όπλο καταστροφής» (αναφέρομαι πάντα στα συστημικά τηλεοπτικά μέσα) χωρίς να πέσουν θύματά του γιατί θεωρούν ότι έχουν τη δυνατότητα φιλτραρίσματος της προπαγάνδας. Δυστυχώς, αυταπατώνται. Το κλασικό μοντέλο μετάδοσης του μηνύματος προϋποθέτει ότι η πληροφορία μεταφέρεται μέσα από τα ΜΜΕ στους επηρεαστές της κοινής γνώμης και από αυτούς στο ευρύτερο κοινό (Katz & Lazarsfeld, 1955). Στο σημείο αυτό θα πρέπει να υπογραμμισθεί ότι επηρεαστής της κοινής γνώμης μπορεί να είναι ένα άτομο που εμπιστευόμαστε «επώνυμο» ή λιγότερο «επώνυμο». Τα πειράματα που έκανε ο Herbert Krugman (1971) έδειξαν ότι όταν έ...

        Ο Όσιος Διονύσιος(Στέπα)ο Έγκλειστος αναφέρεται εν συντομία στο Πατερικό της Λαύρας των Σπηλαίων.   Το Πάσχα του 1463 μ.Χ. μπήκε στο σπήλαιο του Οσίου Αντωνίου όπου βρίσκονταν τα λείψανα των Πατέρων των Σπηλαίων για να θυμιάσει.Τον ακολουθούσαν κάποιοι αδελφοί με κεριά αναμμένα.   Όταν έφτασε στο μέρος όπου βρισκόνταν η παλιά τράπεζα των μοναχών ο μακάριος Διονύσιος θυμίασε και φώναξε: «Άγιοι πατέρες και οι αδελφοί, σήμερα είναι μεγάλη ημέρα! Χριστός Ανέστη» και τότε άκουσε μια φωνή σαν βροντή που προερχόταν από τους κεκοιμημένους Πατέρες «Αληθώς  Ανέστη».  Από τότε ο Όσιος Διονύσιος έζησε σαν Έγκλειστος την υπόλοιπη του ζωή και μετά από πολλούς αγώνες, κοιμήθηκε εν ειρήνη. Το θαύμα που έγινε στον Όσιο Διονύσιο αναφέρεται στην 8η ωδή του Κανόνα των Αγίων των Σπηλαιών του Κίεβου.

                                          Μ' αὐτά τά χέρια πού κυνηγάει τό ἕνα τ' ἄλλο                                                         μέ τούτη τήν ξερή καρδιά                                            μ' αὐτό τό ἀφύλακτο στόμα, τό ἀσυνάρτητο, δέξου μας καί γνώρισέ μας στόν ἑαυτό μας, νά διαβεῖ ή μικρή μέρα πού μᾶς χάρισες πού τή γεμίσαμε μέ τή σκόνη μας νά εὐλογηθεῖ ἡ νύχτα μας πού τήν κρατᾶμε ἀπό τόν λαιμό. Βοήθησέ μας νά γυρίσουμε σιγά σιγά νά κοιταχτοῦμε οἱ ἀναρίθμητοι σιαμαῖοι κολλημένοι πλάτη μέ πλάτη οἱ φλύαροι πυγμαῖοι πού δέν σκαρφαλώνουμε σάν τόν Ζακχαῖο νά σέ δοῦμε νά περνᾶς. Λύσε τά χέρια μας, πότισε τήν κα...

  Μια δαιμονισμένη ομολογούσε: «Όταν ήμουν 13 χρονών, έβοσκα τα γελάδια σε μια ρεματιά και εκεί βλαστήμησα τον Χριστό και τον αντίχριστο και δαιμονίστηκα, μπήκε μέσα μου δαίμονας. Από τότε δεν είμαι καλά.  Παντρεύτηκα και με πήγε ο άντρας μου στην Αγγλία, στην Γερμανία, σε όλους τους γιατρούς. Οι γιατροί δεν βρήκαν τίποτα. Δεν ξέρουν ότι έχω δαίμονα. Τώρα, με έφερε και σε σένα». Τους είπα, «εξομολόγηση και Θεία Κοινωνία» και φώναξε το δαιμόνιο: «Εσύ δεν τα λες καλά! Εκείνος ο άλλος ο παπάς (ένας άλλος Ιερέας εξ εγγάμων που είχαν πάει πρωτύτερα) τα λέει καλύτερα. Μόνο μεταλαβιά (Θεία Κοινωνία), δεν χρειάζονται διαβάσματα (εξομολόγηση)». Είδατε, αδελφοί μου, πως δεν την θέλει την εξομολόγηση ο διάβολος και ότι η θεία Κοινωνία δίχως εξομολόγηση δεν ωφελεί σε τίποτα. --------------- Μια κυρία από ένα χωριό ήρθε πριν μερικά χρόνια να με δη. Μου είπε ότι ήρθε στις Ροβιές στο πανηγύρι και κατά το έθος κοινώνησε. Όμως, ενώ κατάπιε το «ζμι» (ζουμί-αίμα Κυρίου)...

  Υπάρχουν δύο είδη νεανικής απαισιοδοξίας: Το ένα είδος έχει σχέση με τη ζωή γενικά. Το άλλο έχει σχέση με τη ζωή ειδικά. Η ινδική απαισιοδοξία κυριεύει και κατακτά τις ψυχές εκείνων των νέων ανθρώπων που ζουν κάτω από την αίσθηση μιας παγκόσμιας θλίψης. Όσο περισσότερο διαρκεί αυτή η αίσθηση, τόσο περισσότεροι άνθρωποι κυριαρχούνται απ’ αυτή. Όπως ο κλέφτης σιγά-σιγά ξεκινά να πιστεύει πως όλος ο κόσμος κλέβει, και όπως ο δίκαιος άνθρωπος νομίζει πως όλος ο κόσμος λέει την αλήθεια, έτσι και ο καταστραμμένος άνθρωπος νομίζει πως όλος ο κόσμος έχει καταστραφεί. Στο ιερό βιβλίο των Ινδών είναι γραμμένο: Ο άνθρωπος που έχει θέληση, σκέψη και πίστη είναι σκλάβος. Όταν ο άνθρωπος απαλλαχτεί από τη θέληση, τη σκέψη και την πίστη, ελευθερώνεται. Αυτός είναι ο δρόμος που οδηγεί στον Μπράμα και ανοίγει την πόρτα, μέσα από την οποία περνάει κανείς στην άλλη όχθη του σκοταδιού, και φθάνει στο Νιρβάνα. Υπάρχει όμως θνητός που δεν έχει θέληση, σκέψη και πίστη; Και ποιoς θνητός ...

        Την άνοιξη του 1985, ευρισκόμενη (αφηγείται η Γερόντισσα Θεοδοσία) εις την Μονήν των αγίων Θεοδώρων Καλαβρύτων, μία νύχτα περίπου 2.30΄ πρωϊνή, άκουσα λίγο πιο πέρα από το παράθυρο του κελλιού μου, στην αυλή της Μονής, κάποιον να σκάβει.  Για να βεβαιωθώ, έσβησα το φως του κελλιού μου και κοίταξα από το παράθυρο. Είδα ότι αναβόσβηνε ένας φακός. Τότε έκανα μία προσευχή στους θαυματουργούς Αγίους μας να μας προστατεύσουν. Ήλεγξα τα παράθυρα και τις σαθρές πόρτες προς την αυλή της ερειπωμένης Μονής, μήπως εισχωρήσουν στο εσωτερικό της, και αφού διεπίστωσα ότι επικρατούσε ησυχία στο χώρο αυτό, επέστρεψα στο κελλί μου. Το πρωΐ είχαμε μία ιδιωτική λειτουργία. Την ώρα πού ετοιμαζόμουν να πάω στην Εκκλησία, ώρα 5.55΄ πρωϊνή, χτύπησε το τηλέφωνο. Σκέφτηκα μήπως κάποια πονεμένη ψυχή έχει κάποιο πρόβλημα – κάτι άλλωστε πού συνέβαινε συχνά – και σήκωσα το τηλέφωνο. Προς μεγάλη μου έκπληξη άκουσα: – «Ά...

      Οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε στα χέρια μας πολλά όπλα κατά του διαβόλου, όπως και ο διάβολος έχει κι αυτός πολλά όπλα ενάντια σε εμάς. Η “ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου” Συνηθίζει να λέει ο Γέροντας Εφραίμ, της Σκήτης του Αγίου Ανδρέα, στο Άγιον Όρος. Όταν ένας άνθρωπος λέει την ευχή “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με” ξέρετε τι κάνει; Παράγει ενέργεια, παράγει Χάρη Αγίου Πνεύματος και την θέτει σε δράση. Διατάσσει αυτή την “φωτιά” της Θείας Χάριτος, της απανταχού της γης, να ενεργήσει. Και πως ενεργεί; Τους μεν αγγέλους χαροποιεί, τους δε δαίμονες λυπεί και φλογίζει. Είναι για τα δαιμόνια μια επιπλέον κόλαση. Σε κάθε “Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με”, είναι σαν να εκρήγνυται μια ατομική βόμβα στην καρδιά του διαβόλου (γι’ αυτό και ανταποδίδει τα πυρά) και θα ακούγεται εις τους αιώνας των αιώνων, όχι επειδή έχουμε εμείς τη Χάρη, αλλά διότι το όνομα του Ιησού Χριστού έχει αυθυπάρχουσα ενέργεια και Χάρη και έχει τόση δύναμη, όση δύναμη και Χάρη έχει η...

      Κύριέ μου, σήμερα ἤθελα νά Σοῦ πῶ πώς θέλω νά ἀνήκω σέ Σένα. Σοῦ τό ΄πα κι ἄλλες φορές. Τό ξέχασα ὅμως ἀρκετές φορές ἀπό τότε. Σήμερα μέ βοηθεῖς νά Σοῦ τό ξαναζητήσω. Σ΄εὐχαριστῶ καί Σέ παρακαλῶ, αὐτό τό δῶρο χάρισε τό στό παιδί Σου. Β οήθησέ με, μέχρι τό βράδυ αὐτό νά σκέπτομαι. Κύριε, Σύ ξέρεις τίς πληγές μου. Ξέρεις ὅμως καί τήν προσπάθειά μου. Τό ὄνομά Σου στά χείλη μου τό ἔχω συχνά. Καί ἡ ἐπίκληση αὐτή κάνει θαύματα. Γλυκύτατε Ἰησοῦ, βοήθησέ με νά Σοῦ κουβεντιάζω πιό συχνά. Ὅταν μου ἔρχεται τό κύμα τοῦ κακοῦ τότε νά Σοῦ κουβεντιάζω πιό πολύ γιά νά περνᾶ ἡ μπόρα. Κι ἄν τά κύματα μέ βρέξουν, καί μέ βρέχουν συχνά, Σύ μήν ἀφήσεις τή βάρκα μου νά τσακιστεῖ… Μητροπολίτου Χαλκίδος + Νικολά ου Σελέντη πηγή Εκδόσεις Συναξάρι  

  Πήγε κάποτε στον π. Ιωσήφ ένας νεαρός. Και τον ρώτησε να του δώσει ένα αυστηρό κανόνα. Του απάντησε ο γέροντας: – Ό,τι γίνεται με υπακοή είναι πάντοτε δύσκολο. Ενώ ό,τι κάνομε από μόνοι μας, αυτόβουλα, το βρίσκομε πολύ εύκολο. Άκουσε, παιδί μου, τι μας διηγήθηκε ο ηγούμενος μας ο αρχιμανδρίτης Ισαάκιος. «Όταν ζούσα στον κόσμο, προετοιμαζόμουν να γίνω μοναχός. Έκανα αυστηρές νηστείες. Και κάθε ημέρα συμπλήρωνα τουλάχιστον χίλιες στρωτές μετάνοιες! Μα όταν ήλθα στο μοναστήρι, όλα αυτά τα έθεσα υπό την κρίση του πνευματικού, του π. Λεωνίδα. Και αυτός μου εμείωσε τις μετάνοιες από χίλιες σε… πενήντα! Μα δεν επέρασε πολύ καιρός και επήγα στον π. Λεωνίδα παρακαλώντας τον ταπεινά να μου τις μειώσει ακόμη, γιατί μου ήταν αδύνατο να τις κάμω! Ο γέροντάς μου τις εμείωσε σε εικοσιπέντε. Μα μετά από λίγες ημέρες αισθάνθηκα και πάλι ανίκανος να τις κάμω και αυτές. Και με βασάνιζε ο λογισμός: Πώς στον κόσμο έκανα με τόση άνεση και χαρά χίλιες και περισσότερες, και εδώ δεν κατ...

  Σήμερα, ο απόστολος περιέχει δύο προφητείες του αποστόλου Παύλου. Η μία λέει, ότι όσοι θέλουν να ζήσουν «ευσεβώς» θα διωχθούν. Η άλλη λέει, ότι αντιθέτως όσοι είναι «πονηροί άνθρωποι» και απατεώνες, αυτοί θα προκόψουν (Β΄ Τιμ. 3,12-13). Ποιοί είνε οι «πονηροί»; Πονηρός είνε ο αντίθετος χαρακτήρας του απλού. Ο απλός και ειλικρινής έχει στα χείλη ο,τι έχει και στην καρδιά• έχει ως δόγμα «το ναί ναί» και το «ου ου» (Ματθ. 5,37)• λέει «τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη», την ημέρα ημέρα και τη νύχτα νύχτα. Αντιθέτως ο πονηρός άλλα έχει στην καρδιά και άλλα εκφράζει, άλλο είνε και άλλο φαίνεται. Ο πονηρός είνε πηγάδι βαθύ που δεν ξέρεις τι έχει στο βυθό του• είνε ποτάμι θολό και θάλασσα με υφάλους. Κρύβει τα ελαττώματα και τις κακίες του, και παρουσιάζει μια ψεύτικη αρετή. Ο πονηρός είνε υποκριτής όπως ο φαρισαίος του ευαγγελίου (βλ. Λουκ. 18,10-14), που θεωρούσε τον εαυτό του άγιο. Ο πονηρός είνε δίγλωσσος• δεν έχει ένα πρόσωπο αλλά πολλά προσωπεία. Μοιάζει σαν ένα ερπετ...

  Η προσευχή είναι ένα πνευματικό όπλο, με το οποίο ο άνθρωπος, λύνει όλα τα προβλήματά του. Η προσευχή είναι το αντικλείδι για όλες τις κλειδαριές του κόσμου, όλων των δυσκολιών του βίου μας. Ο άνθρωπος που πιστεύει σωστά, κατεβάζει με την προσευχή τον ουρανό στη γη και είναι ο Θεός στη διάθεσή του. Η προσευχή είναι το οξυγόνο της ψυχής και ο άνθρωπος που δεν προσεύχεται, είναι φυματικός κατά το πνεύμα και είναι ουσιαστικά νεκρός.

  Στη σκέψη του ανθρώπου, συχνά, περνά μια ερώτηση που βγαίνει από την στεγνή, κοσμική λογική του και σπαθίζει την καρδιά του: «Μα που είναι ο Θεός;».  Πρόκειται για το ερώτημα, όχι της αναζήτησης, αλλά της άρνησης του Θεού. Κοιτά γύρω του, μέσα του και δεν «βρίσκει» ούτε την υποψία του Θεού... Βλέπει κυρίως τον εαυτό του και τον κόσμο, ίσως με μια απογοήτευση και για τα δύο... Ζει μια βαθιά ερήμωση που τελικά τον οδηγεί στο συμπέρασμα πως ο Θεός είναι απών. Αλλά πρόκειται, όντως, για απουσία του Θεού; Πως και που μπορούμε να δούμε τον Θεό; Και ποιος είναι; Ο Θεός είναι πανταχού παρών... Είναι στο αιώνιο, άχρονο «τώρα» και πληρεί τα πάντα. «Ἡ βασιλεία τοῦ θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστι», μας είπε ξεκάθαρα ο Χριστός, ο ενανθρωπισμένος Λόγος του Θεού, το δεύτερο πρόσωπο του Τριαδικού Θεού.  Ο Θεός, λοιπόν, μας απαντά και μας κραυγάζει σιωπηλά ως αύρα λεπτή, πως είναι μέσα μας, γύρω μας... Είναι πάντοτε παρών στην συνάντησή Του με τον άνθρωπο· για τον κα...

  Κάθε Κυριακή είναι ανάμνηση και υπόμνηση της Αναστάσεως του Χριστού. Κάθε Κυριακή η Εκκλησία, την Ανάσταση του Χριστού γιορτάζει. Κάθε Κυριακή πρωί οι Χριστιανοί μαζεύονται γύρω από το τραπέζι που παραθέτει σ’ όλους ο κοινός Πατέρας δίνοντας την Σάρκα και το Αίμα του Υιού Του, εις «βρῶσιν καί πόσιν».  Δύο χιλιάδες χρόνια, από την εποχή των Αποστόλων μέχρι και σήμερα, όλες οι Εκκλησίες τελούν κάθε Κυριακή το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Την προσφορά στον Θεό-Πατέρα του Σώματος και του Αίματος του Υιού Του για την σωτηρία όλων.   Την θυσία του Χριστού για την συγχώρηση των αμαρτιών των ανθρώπων. Την θυσία αγάπης του Χριστού, για όλη την Οικουμένη. Σ’ αυτήν την αγάπη, άραγε εμείς πώς ανταποκρινόμαστε; Πόσο την συνειδητοποιούμε; Πόσο θεωρούμε ότι είναι η Ζωή μας;  Σε τι μέγεθος και βαθμό θέλουμε να συμμετάσχουμε; Δεκαετίες ολόκληρες πέρασαν με την σύγχυση ότι η σύναξη-λειτουργία της Κυριακής είναι προσευχή στην οποία έχουμε καθήκον να συμμετέχουμε...

      Βοηθήστε τα να γνωρίσουν, να αγαπήσουν  και να ενωθούν με τον Θεό της καρδιάς μας. Αδελφοί μου, ο πόλεμος των παιδιών μας σήμερα θα είναι διπλός κι εσείς γονείς καλείστε να παίξετε τον ρόλο των Αποστόλων!   Εσείς καλείστε να παίξετε το ρόλο αυτόν, που έδωσε στους Αποστόλους, γιατί κι εσείς είσαστε Απόστολοι ανάμεσα στα παιδιά σας. Μέσα στο σπίτι σας, η οικογένεια σας, δεν είναι μια μικρή κοινωνία; Δεν την ονομάζουμε «κατ’ οίκον εκκλησία;» Ποιος είναι ο δάσκαλος των παιδιών; Δεν είσαι εσύ πατέρα; Δεν είσαι εσύ μάνα;   Πως όμως, μπορείς να καθοδηγήσεις τα παιδιά σου, όταν εσύ δεν ακολουθήσεις αυτά που διδάσκει το Ευαγγέλιο; Πρώτα, πρέπει να είσαι πιστός, να πιστεύεις στο Θεό. Μετά, να ακούς το λόγο του Θεού. Αν δεν τον διαβάζεις, πως θα τον ερμηνεύσεις; Πως θα τον μεταδώσεις στα παιδιά σου; Έπειτα, να Τον εμπιστευθείς το Θεό σου, να Τον υπακούς. Και τέλος, να είσαι ταπεινός. Γιατί αν δεν είσαι ταπεινός, τι θα διδάξεις στα παιδιά ...

  Θα έρθουν οι καιροί, που όλα θα δηλητηριαστούν. Αλλά εάν πορεύεστε με πίστη, θα ζήσετε. «Ρωτήστε τον Παντοδύναμο, μην τον ξεχνάτε μέρα και νύχτα.» Είναι καλύτερο να προσεύχεστε νωρίς το πρωί και τη νύχτα. Η πιο ήσυχη ώρα. Ξυπνήστε, σηκωθείτε πλυθείτε και μιλήστε με το Θεό, πείτε Του τα πάντα. Ο Κύριος αγαπάει να του μιλάμε. Και θα βρει τρόπους, θα σας σώσει και θα σας βοηθήσει.  Δώστε όλες τις αμαρτίες σας στον Θεό. Όλες τις ασθένειες, όλες τις θλίψεις, όλες τις φροντίδες να τις αναθέτετε στον Θεό, ελευθερώσετε τον εαυτό σας.  «Κύριε, διαφώτισε το μυαλό μου, ηρέμησε την καρδιά μου, βοήθησε με στη ζωή, γλίτωσε με από το κακό»…