Η Ζωή του Χριστιανού

        Ένας γέρος Κωφός πήγαινε στην Εκκλησία κάθε Εβδομάδα! Κάποιος όμως του  έγραψε σε ένα κομμάτι χαρτί! -Γιατί πηγαίνεις πάντα στην Εκκλησία αφού δεν καταλαβαίνεις τίποτα! Ο Γέρος απάντησε...! -Για να ξέρει ο Σατανάς με ποιανού το μέρος είμαι! -Ότι είμαι στο Πλευρό του Θεού και όχι στο Δικό του!

  Ἄκουσε τόν Θεό στίς ἐντολές Του, γιά νά σέ ἀκούσει καί Ἐκεῖνος στίς προσευχές σου.  Ἐσύ φρόντισε νά ἐκτελεῖς τίς ἐντολές Του καί Ἐκεῖνος θά φροντίσει γιά τίς ἀνάγκες σου.  Γιατί τίποτα ἄλλο δέν ζητᾶ ὁ Χριστός ἀπό σένα, παρά μόνο νά Τόν ἀγαπᾶς καί νά ἐκτελεῖς τίς ἐντολές Του. (Ἱερός Χρυσόστομος)

  Έτσι να βλέπεις τον Χριστό! Ως Στοργικό Τρυφερό Πατέρα! Που τα Πάντα συγχωρεί!

Κάποιος ἀδελφὸς ρώτησε ἕνα Γέροντα: «Ποιὰ εἶναι ἡ προκοπὴ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ τὴ θέλει κι ὁ Θεός;» Κι ἀπάντησε ὁ Γέροντας: «Ἡ προκοπὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἡ ταπείνωση, γιατὶ ὅσο κάποιος κατεβαίνει πρὸς τὴν ταπείνωση, τόσο ἀνεβαίνει σὲ προκοπή». . Εἶπε Γέροντας: «Ἐὰν πεῖς σὲ κάποιον, συγχώρησέ με, ταπεινώνοντας τὸν ἑαυτό σου, καῖς τοὺς δαίμονες». . Ρωτήθηκε κάποιος Γέροντας τί εἶναι ταπείνωση. Κι ἀπάντησε: «Ἡ ταπείνωση εἶναι μεγάλο καὶ θεϊκὸ ἔργο· ὁ δρόμος ποὺ ὁδηγεῖ στὴν ταπείνωση εἶναι οἱ σωματικοὶ κόποι καὶ τὸ νὰ θεωρεῖ κανεὶς τὸν ἑαυτό του πιὸ ἁμαρτωλὸ ἀπ᾿ ὅλους καὶ κατώτερο ὅλων». Καὶ εἶπε ὁ Γέροντας: «Αὐτὸ στὴν πράξη σημαίνει νὰ μὴν προσέχει κανεὶς ξένες ἁμαρτίες, ἀλλὰ πάντοτε τὶς δικές του καὶ διαρκῶς νὰ παρακαλεῖ τὸν Θεό». . Παρακάλεσε κάποιος ἀδελφὸς ἕνα Γέροντα: «Πές μου -τοῦ εἶπε- κάτι ποὺ νὰ τὸ τηρήσω καὶ νὰ σωθῶ μ᾿ αὐτό». Καὶ τοῦ λέει ὁ Γέροντας: «Ἐὰν μπορεῖς νὰ βαστάξεις ὅταν σὲ βρίσουν, αὐτὸ εἶναι τὸ μεγαλύτερο ἀπ᾿ ὅλες τὶς ἀρετές».  

*ΕΜΠΙΣΤΟΣΥΝΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ* Καθόμαστε πολλές φορές άδικα, ώρες ολόκληρες, για να βρούμε μόνοι μας λύση σε ένα θέμα, χρησιμοποιώντας όλη την απειρία μας.Το κεφάλι μας γίνεται κουδούνι, τα μάτια μας τσούζουν, ο ύπνος δεν μας πιάνει, γιατί μας έχει πιάσει το ταγκαλάκι με επίμονες σκέψεις. Τελικά βρίσκουμε μία λύση, αλλά μετά ο Θεός μας βρίσκει άλλη, καλύτερη λύση, που δεν την είχαμε σκεφθή εμείς, και μας μένουν ο πονοκέφαλος και τα ξενύχτια.Όσο και αν είναι σωστή η δική μας σκέψη, όταν δεν είναι ο Θεός μπροστά, το κεφάλι κουράζεται και έρχεται πονοκέφαλος, ενώ η προσευχή με την εμπιστοσύνη στον Θεό ξεκουράζει. Γι’ αυτό ας αφήνουμε με εμπιστοσύνη στον Θεό τα δυσκολοκατόρθωτα ανθρωπίνως και να μη στηριζώμαστε στις δικές μας ανθρώπινες προσπάθειες, και Εκείνος θα κάνη ο,τι είναι καλύτερο. *Άγιος Παΐσιος*