Η Ζωή του Χριστιανού

 

        ΚΟΙΜΗΘΕΝΤΕΣ, ΟΝΟΜΑΖΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ   όσους έχουν φύγει από αυτήν την ζωή, επαναλαμβάνοντας τον χαρακτηρισμό   του Κυρίου για τον πεθαμένο Λάζαρο « Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν.( Ιωάνν,ια΄,11) Γιαυτό και τα Νεκροταφεία ορθώς ονομάζονται Κοιμητήρια, αφού οι νεκροί ουσιαστικά βρίσκονται σε μία αναμονή,σαν   σε ύπνο,(με μία   ανθρωποπαθή παρομοίωση) , περιμένοντας την ανάσταση των σωμάτων τους κατά την Β΄Παρουσία του ΧΡιστού μας. Όμως διαβάζοντας τα χαριτωμένα λόγια του Οσίου Ιωσήφ του   Ησυχαστού, μήπως πρέπει να ονομάζουμε ουσιαστικά τους εαυτούς μας ως κοιμηθέντες και τους νεκρούς εν Χριστώ (Αποκ. 14,13) ως ξυπνηθέντες; Ενώ τα κοιμητήρια ως Ξυπνητήρια; Γράφει λοιπόν ο όσιος Ιωσήφ:    «Και μόλις κλείσουν οι αισθητοί αυτοί οφθαλμοί, θα ανοίξουν οι νοεροί   της ψυχής, και ως από ύπνου θα ξυπνήσωμεν εις την άλλην ζωήν. Τότε θα ιδείς γονείς, αδελφούς , συγγενείς....

          Αγαπάτε τους φίλους σας Η αγάπη προς τους φίλους είναι ακριβή. Εγώ μιλώ για την αληθινή, θεία αγάπη. Βοήθησε το φίλο σου για το καλό – και ζήτησε τη βοήθειά του για το καλό – μόνον αυτό μπορεί να ονομαστεί πραγματική φιλική αγάπη. Επιθυμώ το φίλο όχι για να κολακεύει τις αδυναμίες μου και να σκεπάζει και να δικαιολογεί τα λάθη μου αλλά, αντίθετα, να με διορθώνει στο κακό και να με υποστηρίζει στο καλό. Τέτοια φιλία είναι καθαρτήριο, στο οποίο ο άνθρωπος καθαρίζεται από τις άγριες και χαμηλές συνήθειες και διαθέσεις. Η φιλία είναι πιο απαραίτητη στην ψυχή παρά στο σώμα.    Στη θλίψη η σκέψη του φίλου φέρνει ευχάριστη όψη στο πρόσωπο. Στο νεκρικό κρεβάτι η παρουσία του φίλου ομορφαίνει το πρόσωπο του θανάτου. Η φιλία είναι πάντοτε η ζωοδότρα πνοή του αγγέλου που μας παρακολουθεί στη ζωή, που μας σηκώνει όταν πέφτουμε και μας εμπνέει όταν αποδυναμωνόμαστε. Ανάλογα με το είδος της αγάπης που προσφέρει ένας άνθρωπος στους φίλους του τέτοιους φίλου...

        “Αν έστω και μια μελλοντική μαμά επηρεαστεί με οποιονδήποτε τρόπο, λόγω του παρόντος άρθρου και ακυρώσει την άμβλωση, τότε να ξέρετε ότι, εγώ και η γυναίκα μου, μας ενδιαφέρει να είμαστε νονοί αυτού του παιδιού.” Όταν ήμουν στο Λύκειο, ο Θεολόγος μας μας έδειξε ένα ντοκιμαντέρ με θέμα τις εκτρώσεις. Μιλάμε για το 1985-86. Ήταν λίγο καιρό πριν οι εκτρώσεις γίνουν νόμιμες. Το βίντεο είχε γυριστεί από κάποιο γιατρό τότε, που είχε κάνει αρκετές εκτρώσεις, ώσπου συνειδητοποίησε ότι σκότωνε ζωντανά ανθρωπάκια…   Ήταν ένα βιντεάκι που έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου. Όχι τόσο οι λεπτομέρειες που έδειχνε, όσο η εικόνα που έμπαινε η λαβίδα του γιατρού μέσα, προσπαθώντας να πιάσει το κεφάλι ή το σώμα του εμβρύου και να το πολτοποιήσει, όπως και στις φωτογραφίες.    Ακόμη θυμάμαι τις μάταιες προσπάθειες του εμβρύου για ν’ αποφύγει τη λαβίδα του γιατρού. Θα παρομοιάσω το έμβρυο με το ψάρι στη γυάλα που μάταια προσπαθεί να ξεφύγει από τον διώκτ...

« Πρέπει κανείς ν’ αφήνει στα παιδιά του την αρετή της αιδούς και όχι χρυσάφι»   Πλάτων Πριν από μερικά χρόνια στάλθηκε στα σχολεία μια εγκύκλιος σχολικού συμβούλου της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, διά της οποίας στιγματιζόταν και περιγραφόταν με μελανά χρώματα η ολοένα αυξανόμενη κακή συνήθεια των μαθητών να αισχρολογούν και να βωμολοχούν, εντός και του σχολικού αυλόγυρου,      στα διαλείμματα, και να αισχρολογούν στους τοίχους των σχολικών κτιρίων. Δυστυχώς, ακόμη και στο δημοτικό σχολείο, γινόμαστε αυτήκοοι μάρτυρες της σιχαμερής και επιβλαβούς αυτής έξεως! Με περισσή αναίδεια, μικροί μαθητές, εκστομίζουν το «εθνικό προσωνύμιο» με τα «τρία άλφα», που όσο ανεβαίνεις τις σχολικές βαθμίδες τείνει να αντικαταστήσει το βαφτιστικό όνομα! Το κακό είναι πώς δεν μπορούμε εμείς οι δάσκαλοι να λάβουμε δραστικά μέτρα.    Από την μία καραδοκεί η νεοφανής αυτή «ασθένεια» της ενδοσχολικής βίας, το λεγόμενο bullying, νεοταξικό εφεύρημα-πονήρευμα εν πολλοίς, το οπο...

  Ήλθε κρατώντας μια λαμπάδα σαν τον κορμό μικρού δένδρου! Ήταν πλημμυρισμένος χαρά κι ευγνωμοσύνη. Μαζί του είχε έλθει και η ευσεβής γυναίκα του. Πριν μερικές εβδομάδες, πιστοί από το Αγρίνιο με τον π. Θεόκλητο είχαν έρθει στην Βαρνάκοβα, για να προσκυνήσουν και να κάνουν και Θεία Λειτουργία. Μαζί τους είχε έλθει και η σύζυγος του κυρίου Σωτήρη, κατά προτροπή του ιδίου. - Ήμουν άρρωστος από πολύ καιρό και οι γιατροί δεν μπορούσαν να βρουν τί έχω. Έφθασα στο σημείο να μην έχω κουράγιο να οδηγήσω το αυτοκίνητο, να πάω να ψωνίσω για τα παιδιά μου, διηγήθηκε πολύ συγκινημένος την ημέρα που ήλθε και πρόσθεσε: Εγώ έστειλα την γυναίκα μου στην Παναγιά, για να προσευχηθεί και να βοηθηθώ, γιατί κόντευα ν' απελπιστώ. Καθώς λοιπόν ήμουν ξαπλωμένος με πόνους και στα κακά μου χάλια, κατά τις εννέα το πρωί, ένοιωσα ξαφνικά μια αλαφράδα και μαζί χαρά! Αμέσως κατάλαβα! Η Παναγία έστειλε τη Χάρι Της. Έκανα τον Σταυρό μου και δοκίμασα να σηκωθώ. Το κατάφερα χωρίς πόνους. Ένοιωθα δύναμη και ...

      Όπου υπάρχει η αγάπη στον Χριστό, εξαφανίζεται η μοναξιά. Είσαι ειρηνικός, χαρούμενος, γεμάτος. Ούτε μελαγχολία, ούτε αρρώστια, ούτε πίεση, ούτε άγχος, ούτε κατήφεια, ούτε κόλαση. Ο Χριστός είναι σ΄ όλες σου τις σκέψεις, σ΄ όλα σου τα έργα. Έχεις την χάρι και μπορείς όλα να τα υποφέρεις για τον Χριστό. Ακόμη μπορεί να πάσχεις και αδίκως. Να υποφέρεις αδικίες για τον Χριστό και μάλιστα με χαρά.  Όπως έπαθε Εκείνος, το ίδιο κι εσύ μπορείς να πάσχεις αδίκως. Διάλεξες τον Χριστό για να μην πάθεις; Τι λέει ο Απόστολος Παύλος; “Χαίρω εν τοις παθήμασί μου”. Αυτή είναι η θρησκεία μας. Να ξυπνήσει η ψυχή και ν΄ αγαπήσει τον Χριστό, να γίνει αγία. Να επιδοθεί μόνο στον θείο έρωτα. Έτσι θα την αγαπήσει κι Εκείνος. Όταν έλθει ο Χριστός στην καρδιά, η ζωή αλλάζει. Ο Χριστός είναι το πάν. Όποιος ζει μέσα του τον Χριστό, ζει πράγματα που δεν λέγονται, άγια και ιερά. Ζει εν αγαλλιάσει. Αυτά είναι αλήθεια.  Τα έχουνε ζήσει άνθρωποι, ασκητές στο Άγιον Όρος. Συνεχώς με λαχτά...

       Όταν δεν βλέπουμε πρόοδο στον αγώνα μας , σημαίνει ή ότι δεν έχουμε εγρήγορση ή ότι ο Θεός δεν επιτρέπει να προχωρήσουμε περισσότερο, για να μην υπερηφανευθούμε και βλαφθούμε. – Γέροντα, όπως βλέπω τον εαυτό μου, κάθε μέρα γίνομαι χειρότερη, τί θα γίνη; –  Κοίταξε, ευλογημένη, υπάρχουν τρία στάδια.  Στο πρώτο στάδιο, ο Θεός δίνει καραμέλες και σοκολάτες, γιατί βλέπει την ανάγκη και την αδυναμία της ψυχής. Στο δεύτερο, παίρνει λίγο την Χάρη Του για παιδαγωγία, για να καταλάβη ο άνθρωπος ότι χωρίς την βοήθειά Του δεν μπορεί να κάνη το παραμικρό, ώστε να ταπεινωθή και να αισθανθή την ανάγκη να καταφύγη σ᾿ Αυτόν.    Και το τρίτο στάδιο είναι μια μόνιμη και σταθερή καλή πνευματική κατάσταση. Εσύ βρίσκεσαι ανάμεσα στο δεύτερο και τρίτο στάδιο. Προχωράς λίγο, μετά ξεχνάς την αδυναμία σου, παίρνει ο Χριστός την Χάρη Του, απογυμνώνεσαι από την θεία Χάρη, βλέπεις ξανά την αδυναμία σου και συνέρχεσαι. Αν μου έλεγες ότι, όσο προχωράς, είσ...

(Βασίλης Καραποστόλης, Ομότ. Καθηγητής Πολιτισμού και Επικοινωνίας τού Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών) Ποτέ πριν στην ελληνική κοινωνία δεν ήταν τόσο έντονη όσο σήμερα η τάση δραπέτευσης των ατόμων από το παρόν  Καθώς οι δυσκολίες και οι οδύνες αυξάνονταν τα τελευταία χρόνια, φαινόταν ότι δεν υπήρχαν αρκετές δυνάμεις που θα αντέτασσαν στο πραγματικό, με τα αγκάθια του,  ένα αντίρροπο πραγματικό. Αντί για έμπρακτες αντιδράσεις, κυριάρχησαν οι κινήσεις φυγής. Είδαμε ανθρώπους για τους οποίους η αγανάκτηση, μετά το πρώτο ξάφνιασμα, δεν ήταν παρά ένας σπασμός πριν από την παράλυση.  Είδαμε, έπειτα, οικογένειες που έδιωξαν τα παιδιά τους στην αλλοδαπή με μια βιασύνη που έδειχνε το πόσο βαρύ τούς φαινόταν να αναδιοργανωθούν και να προσπαθήσουν για το καλύτερο υπό καθεστώς στενότητας. Ήταν, κυριολεκτικά, μια άτακτη φυγή. Παλαιότερα οι Έλληνες ξενητεύονταν επειδή φοβούνταν μήπως πεινάσουν∙ το σήμα της αναχώρησης το έδινε το στομάχι. Στις μέρες μας πολλοί ...

      Στά χρόνια του εσχάτου αιώνος θά παύσουν οί πνευματικοί ποιμένες νά φροντίζουν γιά τό ποίμνιο, άκολουθώντας τό κοσμικό ρεύμα.   Τήν σκολιά όδό θά βαδίζουν, αφήνοντας τόν πατερικό δρόμο καί δέν θά ψάλλουν στά πρόβατα μέ τήν ποιμενική φλογέρα.   Θά καύσουν μέ τήν «πρόοδο» τήν πνευματική μάνδρα κι ό καπνός θά προξενεί τήν αίρεση του παπικού δόγματος.   Τότε ό κόσμος μέ τήν επιστήμη θά κάνη πολλές έφευρέσεις καί δέν θά ύπάρχη σ’ αύτήν ή πίστις, ούτε ό φόβος τοϋ Θεού.   Ό απλοϊκός λαός άπό τόν φόβο τών αιωνίων βασάνων, θά φυλάγει μέ ακρίβεια τις θείες εντολές.   Άλλά ζώντας στήν άναρχία χωρίς πνευματικούς όδηγούς θά μισηθούν άπό τήν εξουσία καί πολλοί θά φυλακισθούν.   Μέ θερμό ζήλο θά έπιδίδωνται στά καλά καί ταπεινά έργα θεωρούμενοι άπό τόν κόσμο ότι έχασαν τά μυαλά των.   Ή άνθρώπινη σοφία είδωλα θά λατρεύσει κοσμικά καί ό άσύδοτος κόσμος θά τά χρησιμοποιήσει ως μέσα σωτηρίας.   Θά κουρεύουν γένεια καί μαλλιά καί τά ένδύματά των...

  Είναι απορίας άξιον δια ποίον λόγον μία οιανδήποτε Κυβέρνησις επιθυμεί να αλλάξη το μάθημα των Θρησκευτικών. Είναι θεμιτόν και επιδιωκτέον πάντοτε να βελτιώνωνται τα βιβλία και το παρεχόμενον υλικόν και να εμπλουτίζωνται αι δραστηριότητες αναφορικώς προς κάθε μάθημα.   Ωστόσο, όσαι Κυβερνήσεις επεχείρησαν να αλλάξουν το μάθημα των Θρησκευτικών δεν ήσαν προς αυτήν την κατεύθυνσιν, αλλά ως προς την κεντρικήν στόχευσιν του μαθήματος. Η βελτίωσις των βιβλίων απετέλει ανέκαθεν την πρόφασιν και όχι τον σκοπόν.    Βεβαίως, είναι ορθόν το επιχείρημα ότι με την πάροδον του χρόνου αι νέαι κοινωνικαί συνθήκαι επιβάλλουν προσαρμογάς εις τα θρησκευτικά, όπως και εις το κήρυγμα, το οποίον άλλο ήτο προ εκατονταετίας και άλλο σήμερον. Όμως αι τροποποιήσεις αυταί δεν δύνανται να συνεπιφέρουν μεταβολήν εις το μήνυμα.    Άλλος ήτο τότε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και η διδασκαλία του και άλλος σήμερα; Δεν είναι ο «αυτός εις τους αιώνας»; Συμφωνού­μεν απολύτως με την άπο...